Jak począć?

Jednym z najpiękniejszych tekstów biblijnych o tym, jakimi myślami i uczuciami Bóg obdarza człowieka u początku jego istnienia, są słowa, które prorok Jeremiasz wkłada w usta Stwórcy: „Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię” (Jer 1,5). Stanowią one pewną deklarację nie tylko na temat boskiej akceptacji nowego stworzenia, ale również, a może przede wszystkim są wyrazem zarówno źródła, jak i przeznaczenia człowieka w zamyśle Stworzyciela. Wynika z nich, że osoba ludzka jest przez Boga chciana, a On jest twórcą, to znaczy dawcą jej życia. Chcieć kogoś oznacza wybrać go, czyli najpierw uznać jego wartość. To jakaś głęboka prawda o życiu każdego z nas. Bez względu na to, jacy jesteśmy, w jaki sposób pojawiamy się na tym świecie i dokąd w ciągu życia zmierzamy, Bóg nas chciał, to znaczy odkrył wartość tego, co z naszymi narodzinami wniesie w ten świat konkretna postać naszego człowieczeństwa. W naturze ludzkiej tkwi zatem jakaś ogromna siła. Wyraża się ona w tym, że darem, który otrzymaliśmy w momencie naszego zaistnienia, chcemy dzielić się z innymi. Czy nie na tym polega wpisane w nas wszystkich, chociaż realizowane na różny sposób, pragnienie bycia ojcem i matką? Nie dziwi zatem fakt cierpienia tych, którzy nie mogą go realizować zgodnie z przyjętym zamysłem.

Swoistymi strażnikami wartości nowo powstającego człowieka są w pierwszym rzędzie jego rodzice. To oni mają naturalne kompetencje i płynące z nich obowiązki zapewnienia potomkowi właściwego „startu” w ludzkie horyzonty. Ojcostwo i macierzyństwo stanowią pewne dopełnienie Bożego zamysłu wobec człowieka. Począć nowe życie znaczy z tej racji uczestniczyć w większym, w jakimś sensie nawet odwiecznym projekcie. Czy z tej racji nie warto zatem zastanowić się, w jaki sposób wziąć za to odpowiedzialność?

W tym miejscu chcę serdecznie podziękować ks. Damianowi Płatkowi SCJ za wielomiesięczną współpracę z naszym dwumiesięcznikiem. Jednocześnie życzę mu sukcesów w kolejnych podejmowanych zadaniach. Wszystkich zachęcam do wrażliwej lektury i próby zrozumienia przedstawianych stanowisk.

ks. Przemysław Bukowski SCJ

Author: ks. Przemysław Bukowski SCJ

Pochodzę z Bełchatowa, choć nie wszystko się tam zaczęło. Na księdza wychowali mnie sercanie. Lubię myśleć, że potrafię myśleć. Dlatego od kilku lat, najpierw w niemieckim Freiburgu, a obecnie na Uniwersytecie Papieskim w Krakowie, inspirowany głównie myślami Józefa Tischnera i tych, którzy jego inspirowali, uczę się bycia filozofem człowieka. Nic mnie bowiem tak nie kręci, jak pytania zadawane pytającym.

Share This Post On

Submit a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.